Tussen de lijntjes

Wat ik de voorbije jaren geleerd heb is dat je inderdaad zoals iedereen altijd tussen de lijntjes kan lopen. Maar wat win je daar dan mee? Op die manier zal je altijd maar hetzelfde bekomen wat ook anderen al gelukt is om te bekomen.Dus wat als je nu een ander pad neemt voor 1 keer? Je hebt niets te verliezen. Het is simpel degenen die altijd binnen de lijntjes kleuren zullen geen verhalen te vertellen hebben. Het kan over iets heel kleins gaan zoals iemand iets vragen wat je normaal niet zou durven of over iets groter zoals na lange tijd eindelijk voluit voor je droom te gaan.

Go outside. Take a risk.risks

-Margot-

Advertenties

Perfect

Wat is “perfect”? Is het een specifiek soort van lichaam? Is het mooie rechte, witte tanden? Geen cellulitis? Het perfecteperfect blog gezonde levende? Je droomjob? Of is het eigenlijk het gene wat ons voorgelogen wordt door de media nog voor we goed en wel kunnen beslissen wat we zelf mooi vinden en wie we zelf zijn?

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn lezers nog niet veel weten over mij. Misschien wordt het hier wel eens tijd voor.
Met deze inleiding wou ik de aanleiding geven tot een verhaal dat ik jullie wil vertellen over het afgelopen jaar.

Eigenlijk startte het ongeveer  2 jaar geleden. Ik zat toen in het 1ste middelbaar en ik was nu niet direct het populairste meisje in de klas. In tegendeel zelfs. Het gebeurde vaak dat ik met een hartje dat dag per dag weer een beetje meer gebroken was naar huis ging. Mensen kunnen onrechtvaardig zijn en niet altijd doorhebben wat ze een ander daarmee aandoen. Maanden gingen voorbij en ik zat inmiddels op een andere school, waar ik een hele bende fantastische vriendinnen had! Maar toch bleef er iets aan mij knagen. Dingen die over jou, tegen jou gezegd worden vergeet je nu eenmaal niet zo snel. Zeker niet wanneer je nog niet sterk in je schoenen staat. Om het kort te beschrijven Het was een periode waarin ik leerde hoe het was om jezelf niet zo graag te zien. Je zelfvertrouwen zakt letterlijk tot op je knieën. Op de ergste momenten vond ik troost in mensen die perfect waren volgens mij. Je bent zelf nooit goed genoeg en anderen zijn altijd beter in alles. Dat is hoe je dan denkt… Je klemt je vast aan “perfectie”.

Dus is perfectie een norm van de media of eerder een toevlucht om de echte problemen in de maatschappij te verdoezelen?

-Margot-

vooroordelen

Ik was vandaag op de set van “Ghost Rockers”.Ook Miss Belgie 2011 speelt hier een rol in.Natuurlijk een mooi meisje, maar direct kwamen de reacties van enkele figuranten”Zij zal het ook wel weer hoog in haar bol hebben, dat is altijd met die missen.” Later wanneer we uiteindelijk een scene aan het draaien waren,kwam Justine bij ons staan, uit vrije wil met ons praten, al snel bleek dat ze een heel lief, los en sociaal meisje was. Helemaal niet wat de anderen verwacht hadden.

Om nog een voorbeeld te geven: We zaten een aantal weken terug, in de klas. De les godsdienst was niet echt interessant totdat de leerkracht de vraag stelde:”Hoe zouden jullie het vinden moest er iemand met een hoofddoek naast je komt zitten?”. Bij mij schoot het direct in mijn hoofd dat dat gewone mensen waren, ik zou me niet anders voelen omwille van een stukje stof. Voor mij leek dit een evidente redenering. Tot er plots een meisje in de klas zei:” Ik zou mij daar raar bij voelen.” Op dat moment knapte er iets in mijn hoofd, blijkbaar was wat voor mij evidentie leek dat niet voor anderen.

We beoordelen mensen op basis van kleding, uiterlijk, religie, eigen verwachtingen,… Maar waarom? Waarom zouden zij andere mensen zijn dan wij zijn. Waarom zouden zij andere dingen voelen dan wij voelen?prejudice
Ik schrijf dit bericht niet omdat ik wil of verwacht dat iedereen het vanuit mijn standpunt zal beoordelen maar dat iedereen wel eens de moeite neemt om het een minuutje vanuit mijn mening te bekijken.

-Margot-

Wat zal ik worden?

Wanneer mensen ons vroegen wat we later wouden worden. Zou iedereen gezegd hebben verpleegster, piloot, voetballer, psycholoog, mediapolitieagent,… En dan kwamen ze bij mij: “Margot, wat wil jij worden?”. Ik had nooit meteen een antwoord klaar. Het enige wat ik zei was “Ik wil iets doen waarbij ik kan schrijven.” Er waren natuurlijk perioden dat ik zei dat ik verpleegster, dokter,… wou worden. Maar steeds besefte ik dat dat niet was wat ik wou. Wat altijd gebleven is is het schrijven.

Nu ik toch al wat ouder ben weet ik toch al iets meer wat mij interesseert. Ik ben zo gefascineerd door mensen die hun eigen films tot stand kunnen brengen. Kortfilms, grotere film, theaterstukken,… Ik ben veel beter in dingen uitdrukken wanneer ik dat indirect kan doen. Door er uiteindelijk van slechte dingen toch iets mooi te maken waar andere mensen naar kijken en zich in vinden. Heel de tijd ben ik bezig met al scenario’s op te stellen, mijn fantasie voor later loopt nu al over. Ik hoop dat ik dit ooit kan waarmaken.

Wie dit al verwezenlijkt heeft is een persoon waar ik naar opkijk. Ze studeerde aan de! kunsthumaniora, Herman Teirlinck en daarna film aan de filmacademie in Antwerpen. Ze vertolkte verschillende rollen in enkele series, is zanglerares en maakte ondertussen haar eigen kortfilm genaamd “JEANNE”.Voor wie deze zou willen bekijken kan van 23 tot 26 April in Gent naar  Art Cinema OFF off Café! Allen daarheen! Vergeet ook geen kijkje te nemen op de website: http://www.jeannefilm.com/

Ooit hoop ik dit ook te kunnen doen!

-Margot-

review insurgent

Movie time!insurgent

Gisteren ging ik met een bende vriendinnen een kijkje nemen naar de nieuwe film “Insurgent” met als voorganger “Divergent”.Van mensen in mijn omgeving die de film reeds hadden gezien had ik vernomen dat hij minder was dan verwacht. Maar dit wou ik natuurlijk ook zelf eerst even bekijken voor een oordeel uit te spreken!

Dat deed ik ook. Ik kwam vol verbazing buiten uit de filmzaal… Waarom vonden ze deze film nu slecht?! Wat was er volgens hen mis mee?!
Dat kan ik jullie allemaal niet vertellen maar ik kan jullie wel mijn eigen mening geven.
Het was ondanks het een fantasierijke film is ook op sommige momenten ontroerend. Uiteindelijk is het een heel verhaal maar waar de film op uitdraait is dat ze zichzelf moet vertrouwen, geloven en vergeven. Daarom vind ik het ook de perfecte combinatie tussen het emotioneel aspect en toch ook het actievolle waaraan een film moet voldoen!

Voor mij persoonlijk zeker een aanrader! Allen naar de bioscoop!

Liefs,

Margot

Zo breekbaar als glas

Je lachte me toebreekbaar als glas
zo waren er zovelen
Maar jou lach maakte me niet moe
Ik zag geen nadelen

Het was alsof alles als vroeger was
kindjes op rolschaatsen
we zouden rollen in het gras
zoals ik al zei, zoals het vroeger was

nu zit je daar in de klas
zo breekbaar als glas

p.s.: Keep smiling!

-Margot-

Kamerinspiratie

roominspiratie    kamerinspiratie

Hip Hip Hoeraaa! Nog ongeveer 2 maandjes en ik ben jarig. Aangezien we net verhuisd zijn naar een nieuw stekje is een ingerichte kamer het perfecte cadeau! Deze 2 foto’s zijn misschien degenen waarop ik mij wil baseren. Het wit maakt de kamer direct veel ruimer. Perfect dus! Want aangezien we er met 6 personen wonen zijn het niet al te grote kamers. Maar kleine kamers zijn er om gezellig te maken! Lichtjes maken het dan ook helemaal af!

Wat kijk ik uit naar het inrichten van mijn nieuw kamertje!

Liefs,

-Margot-

Willen, kunnen, slagen

Ik wil gedichtje blog
Ik kan
Ik zal

Ik laat me niet langer tegenhouden door een of andere kwal
Want vroeger op de oude stal
was jij degene die de voorhand nam
en als ik dan iets zei
was je niet echt blij

Maar we waren kinderen
Nu mag je je woorden wel wat minderen
Want het enige wat ze doen is mensen hinderen

Wees vereerd met wie je kent
Dan zal je dat ook zijn met wie je echt bent

-Margot-

Kunsthumaniora

Vandaag ging ik een kijkje nemen in de befaamde quote ksokunsthumaniora van Brussel. Dolenthousiast, want dit was altijd mijn droom geweest. Op een podium staan, je eigen ding doen. Niet langer het “verlegen” meisje zijn dat niets verteld.

Maar terug naar mij verhaal. Daar stond ik dan voor de deur van mijn mogelijke toekomst. Als ik naar binnen wandelde, kreeg ik het gevoel dat ik in een Amerikaanse film zat. Het was een oud gebouw met veel charmes. Elk vaklokaal dat ik zag, elke uitleg die ik kreeg maakte mij enthousiaster en enthousiaster.

1 nadeel, DE TOELATINGSPROEF. De kunsthumaniora van Brussel is niet voor niets een befaamde school. Ze zijn niet op zoek naar meer leerlingen, maar ze zijn op zoek naar artistiek aangelegde mensen die niet alleen gemotiveerd zijn maar er ook talent voor hebben. Ik heb tot 30 juni om de proeven voor te bereiden. Maar ik denk dat ik nog nooit zo gemotiveerd ben geweest om een uitdaging aan te gaan!
Let’s do this!

-Margot-